Hi, ik ben Geraldine.
Mijn naam is niet de meest makkelijke, maar wel een unieke. Geen groot marketingverhaal erachter, gewoon ik.
Als kind keek ik al net iets langer naar de wereld om me heen. Die aandacht voor kleine dingen werd gevoed door een camera in mijn handen, het cadeau van mijn moeder. Wij noemden haar vroeger de flitspaal, ze legde ons gezin vast bij elke gelegenheid. Zo begon het, ik slenterend door de tuin op zoek naar lieveheersbeestjes.
Tijdens de middelbare school lag de camera stil. Tot ik op mezelf ging wonen en besloot: ik wil weer foto's maken, maar dan met een échte camera. Cursussen, workshops, een fotowerkgroep, elk jaar een stapje verder.
"Doe wat je leuk vindt." Mooi advies, maar wat vond ik nou écht leuk?
Er kwam een periode waarin ik mezelf opnieuw moest vinden, wat vind ik leuk? Het antwoord was dichterbij dan ik dacht. Fotografie vond zijn weg terug, eerst via bloemetjes in de tuin, daarna steeds verder. Vriendinnen werden zwanger en vroegen of ik hun buik wilde vastleggen, later hun baby. Zo rolde ik de wereld van portret- en gezinsfotografie in. Inmiddels heb ik een eigen portretstudio aan huis.
Waar anderen een foto zien, zie ik een herinnering die nog gemaakt moet worden. Ik heb weinig behoefte aan gemaakte poses, juist de momenten tussendoor trekken mijn aandacht. Een hand die vanzelf de andere zoekt. Een blik waarin meer wordt gezegd dan met woorden ooit zou kunnen. Mensen voelen zich thuis voor mijn camera. Ze hoeven even niets te worden, ze mogen gewoon zichzelf zijn.
Inmiddels ben ik zelf moeder en is de rol van flitspaal overgedragen. Waardevolle momenten leg ik vast, alleen zelf ben ik nauwelijks zichtbaar. Herkenbaar? Je staat er wel op, maar met een dubbele kin, bewogen of scheef, in ieder geval niet zoals je zou willen. Dat verdient beter.
